श्रीशुक उवाच सुखं स्वपुर्यां निवसन् द्वारकायां श्रिय: पति: । सर्वसम्पत्समृद्धायां जुष्टायां वृष्णिपुङ्गवै: ॥ १ ॥ स्त्रीभिश्चोत्तमवेषाभिर्नवयौवनकान्तिभि: । कन्दुकादिभिर्हर्म्येषु क्रीडन्तीभिस्तडिद्द्युभि: ॥ २ ॥ नित्यं सङ्कुलमार्गायां मदच्युद्भिर्मतङ्गजै: । स्वलङ्कृतैर्भटैरश्वै रथैश्च कनकोज्ज्वलै: ॥ ३ ॥ उद्यानोपवनाढ्यायां पुष्पितद्रुमराजिषु । निर्विशद् भृङ्गविहगैर्नादितायां समन्तत: ॥ ४ ॥ रेमे षोडशसाहस्रपत्नीनामेकवल्लभ: । तावद्विचित्ररूपोऽसौ तद्गेहेषु महर्द्धिषु ॥ ५ ॥ प्रोत्फुल्लोत्पलकह्लारकुमुदाम्भोजरेणुभि: । वासितामलतोयेषु कूजद्द्विजकुलेषु च ॥ ६ ॥ विजहार विगाह्याम्भो ह्रदिनीषु महोदय: । कुचकुङ्कुमलिप्ताङ्ग: परिरब्धश्च योषिताम् ॥ ७ ॥
śrī-śuka uvāca sukhaṁ sva-puryāṁ nivasan dvārakāyāṁ śriyaḥ patiḥ sarva-sampat-samṛddhāyāṁ juṣṭāyāṁ vṛṣṇi-puṅgavaiḥ strībhiś cottama-veṣābhir nava-yauvana-kāntibhiḥ kandukādibhir harmyeṣu krīḍantībhis taḍid-dyubhiḥ nityaṁ saṅkula-mārgāyāṁ mada-cyudbhir mataṅ-gajaiḥ sv-alaṅkṛtair bhaṭair aśvai rathaiś ca kanakojjvalaiḥ udyānopavanāḍhyāyāṁ puṣpita-druma-rājiṣu nirviśad-bhṛṅga-vihagair nāditāyāṁ samantataḥ reme ṣoḍaśa-sāhasra- patnīnāṁ eka-vallabhaḥ tāvad vicitra-rūpo ’sau tad-geheṣu maharddhiṣu protphullotpala-kahlāra- kumudāmbhoja-reṇubhiḥ vāsitāmala-toyeṣu kūjad-dvija-kuleṣu ca vijahāra vigāhyāmbho hradinīṣu mahodayaḥ kuca-kuṅkuma-liptāṅgaḥ parirabdhaś ca yoṣitām
Śukadeva Gosvamī said: The master of the goddess of fortune resided happily in His capital city, Dvārakā, which was endowed with all opulences and populated by the most eminent Vṛṣṇis and their gorgeously dressed wives. When these beautiful women in the bloom of youth would play on the city’s rooftops with balls and other toys, they shone like flashing lightning. The main streets of the city were always crowded with intoxicated elephants exuding mada, and also with cavalry, richly adorned infantrymen, and soldiers riding chariots brilliantly decorated with gold. Gracing the city were many gardens and parks with rows of flowering trees, where bees and birds would gather, filling all directions with their songs.