आत्मन्यपि शिवं प्राप्तं तडित्पिङ्गजटाधरम् । त्र्यक्षं दशभुजं प्रांशुमुद्यन्तमिव भास्करम् ॥ ११ ॥ व्याघ्रचर्माम्बरं शूलधनुरिष्वसिचर्मभि: । अक्षमालाडमरुककपालं परशुं सह ॥ १२ ॥ बिभ्राणं सहसा भातं विचक्ष्य हृदि विस्मित: । किमिदं कुत एवेति समाधेर्विरतो मुनि: ॥ १३ ॥
ātmany api śivaṁ prāptaṁ taḍit-piṅga-jaṭā-dharam try-akṣaṁ daśa-bhujaṁ prāṁśum udyantam iva bhāskaram vyāghra-carmāmbaraṁ śūla- dhanur-iṣv-asi-carmabhiḥ akṣa-mālā-ḍamaruka- kapālaṁ paraśuṁ saha bibhrāṇaṁ sahasā bhātaṁ vicakṣya hṛdi vismitaḥ kim idaṁ kuta eveti samādher virato muniḥ
Śrī Mārkaṇḍeya saw Lord Śiva suddenly appear within his heart. Lord Śiva’s golden hair resembled lightning, and he had three eyes, ten arms and a tall body that shone like the rising sun. He wore a tiger skin, and he carried a trident, a bow, arrows, a sword and a shield, along with prayer beads, a ḍamaru drum, a skull and an ax. Astonished, the sage came out of his trance and thought, “Who is this, and where has he come from?”