One verse

Srimad Bhagavatam 10.68.42-43

10.68.42-43

जलयानमिवाघूर्णं गङ्गायां नगरं पतत् । आकृष्यमाणमालोक्य कौरवा: जातसम्भ्रमा: ॥ ४२ ॥ तमेव शरणं जग्मु: सकुटुम्बा जिजीविषव: । सलक्ष्मणं पुरस्कृत्य साम्बं प्राञ्जलय: प्रभुम् ॥ ४३ ॥

jala-yānam ivāghūrṇaṁ gaṅgāyāṁ nagaraṁ patat ākṛṣyamāṇam ālokya kauravāḥ jāta-sambhramāḥ tam eva śaraṇaṁ jagmuḥ sa-kuṭumbā jijīviṣavaḥ sa-lakṣmaṇaṁ puras-kṛtya sāmbaṁ prāñjalayaḥ prabhum

jala-yānam
a raft
iva
as if
āghūrṇam
tumbling about
gaṅgāyām
into the Ganges
nagaram
the city
patat
falling
ākṛṣyamāṇam
being dragged
ālokya
seeing
kauravāḥ
the Kauravas
jāta
becoming
sambhramāḥ
excited and bewildered
tam
to Him, Lord Balarāma
eva
indeed
śaraṇam
for shelter
jagmuḥ
they went
sa
with
kuṭumbaḥ
their families
jijīviṣavaḥ
wanting to remain alive
sa
with
lakṣmaṇam
Lakṣmaṇā
puraḥ-kṛtya
placing in front
sāmbam
Sāmba
prāñjalayaḥ
with palms joined in supplication
prabhum
to the Lord

Seeing that their city was tumbling about like a raft at sea as it was being dragged away, and that it was about to fall into the Ganges, the Kauravas became terrified. To save their lives they approached the Lord for shelter, taking their families with them. Placing Sāmba and Lakṣmaṇā in front, they joined their palms in supplication.