पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥
pūjayitvābhibhāṣyainaṁ kathayitvā priyāḥ kathāḥ vijñātākhila-citta jñaḥ smayamāna uvāca ha nanu dāna-pate nyastas tvayy āste śatadhanvanā syamantako maniḥ śrīmān viditaḥ pūrvam eva naḥ
- pūjayitvā
- honoring
- abhibhāṣya
- greeting
- enam
- him (Akrūra)
- kathayitvā
- discussing
- priyāḥ
- pleasant
- kathāḥ
- topics
- vijñāta
- fully aware
- akhila
- of everything
- citta
- (Akrūra’s) heart
- jñaḥ
- knowing
- smayamānaḥ
- smiling
- uvāca ha
- He said
- nanu
- surely
- dāna
- of charity
- pate
- O master
- nyastaḥ
- kept
- tvayi
- in your care
- āste
- is present
- śatadhanvanā
- by Śatadhanvā
- syamantakaḥ. maniḥ
- the Syamantaka jewel
- śrī-mān
- opulent
- viditaḥ
- known
- pūrvam
- beforehand
- eva
- indeed
- naḥ
- by Us
Lord Kṛṣṇa honored Akrūra, greeted him confidentially and spoke pleasant words with him. Then the Lord, who was fully aware of Akrūra’s heart by virtue of His being the knower of everything, smiled and addressed him: “O master of charity, surely the opulent Syamantaka jewel was left in your care by Śatadhanvā and is still with you. Indeed, We have known this all along.