One verse

Srimad Bhagavatam 10.57.35-36

10.57.35-36

पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥

pūjayitvābhibhāṣyainaṁ kathayitvā priyāḥ kathāḥ vijñātākhila-citta jñaḥ smayamāna uvāca ha nanu dāna-pate nyastas tvayy āste śatadhanvanā syamantako maniḥ śrīmān viditaḥ pūrvam eva naḥ

pūjayitvā
honoring
abhibhāṣya
greeting
enam
him (Akrūra)
kathayitvā
discussing
priyāḥ
pleasant
kathāḥ
topics
vijñāta
fully aware
akhila
of everything
citta
(Akrūra’s) heart
jñaḥ
knowing
smayamānaḥ
smiling
uvāca ha
He said
nanu
surely
dāna
of charity
pate
O master
nyastaḥ
kept
tvayi
in your care
āste
is present
śatadhanvanā
by Śatadhanvā
syamantakaḥ. maniḥ
the Syamantaka jewel
śrī-mān
opulent
viditaḥ
known
pūrvam
beforehand
eva
indeed
naḥ
by Us

Lord Kṛṣṇa honored Akrūra, greeted him confidentially and spoke pleasant words with him. Then the Lord, who was fully aware of Akrūra’s heart by virtue of His being the knower of everything, smiled and addressed him: “O master of charity, surely the opulent Syamantaka jewel was left in your care by Śatadhanvā and is still with you. Indeed, We have known this all along.