श्रीशुक उवाच आसीत् सत्राजित: सूर्यो भक्तस्य परम: सखा । प्रीतस्तस्मै मणिं प्रादात् स च तुष्ट: स्यमन्तकम् ॥ ३ ॥
śrī-śuka uvāca āsīt satrājitaḥ sūryo bhaktasya paramaḥ sakhā prītas tasmai maṇiṁ prādāt sa ca tuṣṭaḥ syamantakam
- śrī-śukaḥ uvāca
- Śukadeva Gosvāmī said
- āsīt
- was
- satrājitaḥ
- of Satrājit
- sūryaḥ
- the sun-god
- bhaktasya
- who was his devotee
- paramaḥ
- the best
- sakhā
- well-wishing friend
- prītaḥ
- affectionate
- tasmai
- to him
- maṇim
- the jewel
- prādāt
- gave
- saḥ
- he
- ca
- and
- tuṣṭaḥ
- satisfied
- syamantakam
- named Syamantaka
Śukadeva Gosvāmī said: Sūrya, the sun-god, felt great affection for his devotee Satrājit. Acting as his greatest friend, the demigod gave him the jewel called Syamantaka as a token of his satisfaction.