One verse

Srimad Bhagavatam 11.17.43

11.17.43

शिलोञ्छवृत्त्या परितुष्टचित्तो धर्मं महान्तं विरजं जुषाण: । मय्यर्पितात्मा गृह एव तिष्ठ- न्नातिप्रसक्त: समुपैति शान्तिम् ॥ ४३ ॥

śiloñcha-vṛttyā parituṣṭa-citto dharmaṁ mahāntaṁ virajaṁ juṣāṇaḥ mayy arpitātmā gṛha eva tiṣṭhan nāti-prasaktaḥ samupaiti śāntim

śila-uñcha
of gleaning grains
vṛttyā
by the occupation
parituṣṭa
fully satisfied
cittaḥ
whose consciousness
dharmam
religious principles
mahāntam
magnanimous and hospitable
virajam
purified of material desire
juṣāṇaḥ
cultivating
mayi
in Me
arpita
dedicated
ātmā
whose mind
gṛhe
at home
eva
even
tiṣṭhan
remaining
na
not
ati
very
prasaktaḥ
attached
samupaiti
achieves
śāntim
liberation

A brāhmaṇa householder should remain satisfied in mind by gleaning rejected grains from agricultural fields and marketplaces. Keeping himself free of personal desire, he should practice magnanimous religious principles, with consciousness absorbed in Me. In this way a brāhmaṇa may stay at home as a householder without very much attachment and thus achieve liberation.