Srimad Bhagavatam 10.51.1-6

श्रीशुक उवाच तं विलोक्य विनिष्क्रान्तमुज्जिहानमिवोडुपम् । दर्शनीयतमं श्यामं पीतकौशेयवाससम् ॥ १ ॥ श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभामुक्तकन्धरम् । पृथुदीर्घचतुर्बाहुं नवकञ्जारुणेक्षणम् ॥ २ ॥ नित्यप्रमुदितं श्रीमत्सुकपोलं शुचिस्मितम् । मुखारविन्दं बिभ्राणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३ ॥ वासुदेवो ह्ययमिति पुमान् श्रीवत्सलाञ्छन: । चतुर्भुजोऽरविन्दाक्षो वनमाल्यतिसुन्दर: ॥ ४ ॥ लक्षणैर्नारदप्रोक्तैर्नान्यो भवितुमर्हति । निरायुधश्चलन् पद्‍भ्यां योत्स्येऽनेन निरायुध: ॥ ५ ॥ इति निश्चित्य यवन: प्राद्रवद् तं पराङ्‍मुखम् । अन्वधावज्जिघृक्षुस्तं दुरापमपि योगिनाम् ॥ ६ ॥

śrī-śuka uvāca taṁ vilokya viniṣkrāntam ujjihānam ivoḍupam darśanīyatamaṁ śyāmaṁ pīta-kauśeya-vāsasam śrīvatsa-vakṣasaṁ bhrājat kaustubhāmukta-kandharam pṛthu-dīrgha-catur-bāhuṁ nava-kañjāruṇekṣaṇam nitya-pramuditaṁ śrīmat su-kapolaṁ śuci-smitam mukhāravindaṁ bibhrāṇaṁ sphuran-makara-kuṇḍalam vāsudevo hy ayam iti pumān śrīvatsa-lāñchanaḥ catur-bhujo ’ravindākṣo vana-māly ati-sundaraḥ lakṣaṇair nārada-proktair nānyo bhavitum arhati nirāyudhaś calan padbhyāṁ yotsye ’nena nirāyudhaḥ iti niścitya yavanaḥ prādravad taṁ parāṅ-mukham anvadhāvaj jighṛkṣus taṁ durāpam api yoginām