One verse

Srimad Bhagavatam 10.39.31

10.39.31

श्रीशुक उवाच एवं ब्रुवाणा विरहातुरा भृशं व्रजस्त्रिय: कृष्णविषक्तमानसा: । विसृज्य लज्जां रुरुदु: स्म सुस्वरं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३१ ॥

śrī-śuka uvāca evaṁ bruvāṇā virahāturā bhṛśaṁ vraja-striyaḥ kṛṣṇa-viṣakta-mānasāḥ visṛjya lajjāṁ ruruduḥ sma su-svaraṁ govinda dāmodara mādhaveti

śrī-śukaḥ uvāca
Śukadeva Gosvāmī said
evam
thus
bruvāṇāḥ
speaking
viraha
by feelings of separation
āturāḥ
distraught
bhṛśam
thoroughly
vraja-striyaḥ
the ladies of Vraja
kṛṣṇa
to Kṛṣṇa
viṣakta
attached
mānasāḥ
their minds
visṛjya
abandoning
lajjām
shame
ruruduḥ sma
they cried
su-svaram
loudly
govinda dāmodara mādhava iti
O Govinda, O Dāmodara, O Mādhava

Śukadeva Gosvāmī said: After speaking these words, the ladies of Vraja, who were so attached to Kṛṣṇa, felt extremely agitated by their imminent separation from Him. They forgot all shame and loudly cried out, “O Govinda! O Dāmodara! O Mādhava!”