One verse

Srimad Bhagavatam 10.29.29

10.29.29

कृत्वा मुखान्यव शुच: श्वसनेन शुष्यद्- बिम्बाधराणि चरणेन भुव: लिखन्त्य: । अस्रैरुपात्तमसिभि: कुचकुङ्कुमानि तस्थुर्मृजन्त्य उरुदु:खभरा: स्म तूष्णीम् ॥ २९ ॥

kṛtvā mukhāny ava śucaḥ śvasanena śuṣyad bimbādharāṇi caraṇena bhuvaḥ likhantyaḥ asrair upātta-masibhiḥ kuca-kuṅkumāni tasthur mṛjantya uru-duḥkha-bharāḥ sma tūṣṇīm

kṛtvā
placing
mukhāni
their faces
ava
downward
śucaḥ
out of sorrow
śvasanena
by sighing
śuṣyat
drying up
bimba
(appearing like) red bimba fruits
adharāṇi
their lips
caraṇena
with their toes
bhuvaḥ
the ground
likhantyaḥ
scratching
asraiḥ
with their tears
upātta
which carried
masibhiḥ
the kajjala from their eyes
kuca
on the breasts
kuṅkumāni
the vermilion powder
tasthuḥ
they stood still
mṛjantyaḥ
washing away
uru
excessive
duḥkha
of unhappiness
bharāḥ
feeling the burden
sma
indeed
tūṣṇīm
silently

Their heads hanging down and their heavy, sorrowful breathing drying up their reddened lips, the gopīs scratched the ground with their toes. Tears flowed from their eyes, carrying their kajjala and washing away the vermilion smeared on their breasts. Thus they stood, silently bearing the burden of their unhappiness.