One verse

Srimad Bhagavatam 12.13.19

12.13.19

कस्मै येन विभासितोऽयमतुलो ज्ञानप्रदीप: पुरा तद्रूपेण च नारदाय मुनये कृष्णाय तद्रूपिणा । योगीन्द्राय तदात्मनाथ भगवद्राताय कारुण्यत- स्तच्छुद्धं विमलं विशोकममृतं सत्यं परं धीमहि ॥ १९ ॥

kasmai yena vibhāsito ’yam atulo jñāna-pradīpaḥ purā tad-rūpeṇa ca nāradāya munaye kṛṣṇāya tad-rūpiṇā yogīndrāya tad-ātmanātha bhagavad-rātāya kāruṇyatas tac chuddhaṁ vimalaṁ viśokam amṛtaṁ satyaṁ paraṁ dhīmahi

kasmai
unto Brahmā
yena
by whom
vibhāsitaḥ
thoroughly revealed
ayam
this
atulaḥ
incomparable
jñāna
of transcendental knowledge
pradīpaḥ
the torchlight
purā
long ago
tat-rūpeṇa
in the form of Brahmā
ca
and
nāradāya
to Nārada
munaye
the great sage
kṛṣṇāya
to Kṛṣṇa-dvaipāyana Vyāsa
tat-rūpiṇā
in the form of Nārada
yogi-indrāya
to the best of yogīs, Śukadeva
tat-ātmanā
as Nārada
atha
then
bhagavat-rātāya
to Parīkṣit Mahārāja
kāruṇyataḥ
out of mercy
tat
that
śuddham
pure
vimalam
uncontaminated
viśokam
free from misery
amṛtam
immortal
satyam
upon the truth
param
supreme
dhīmahi
I meditate

I meditate upon that pure and spotless Supreme Absolute Truth, who is free from suffering and death and who in the beginning personally revealed this incomparable torchlight of knowledge to Brahmā. Brahmā then spoke it to the sage Nārada, who narrated it to Kṛṣṇa-dvaipāyana Vyāsa. Śrīla Vyāsa revealed this Bhāgavatam to the greatest of sages, Śukadeva Gosvāmī, and Śukadeva mercifully spoke it to Mahārāja Parīkṣit.