One verse

Srimad Bhagavatam 10.47.13

10.47.13

सकृदधरसुधां स्वां मोहिनीं पाययित्वा सुमनस इव सद्यस्तत्यजेऽस्मान् भवाद‍ृक् । परिचरति कथं तत्पादपद्मं नु पद्मा ह्यपि बत हृतचेता ह्युत्तम:श्लोकजल्पै: ॥ १३ ॥

sakṛd adhara-sudhāṁ svāṁ mohinīṁ pāyayitvā sumanasa iva sadyas tatyaje ’smān bhavādṛk paricarati kathaṁ tat-pāda-padmaṁ nu padmā hy api bata hṛta-cetā hy uttamaḥ-śloka-jalpaiḥ

sakṛt
once
adhara
of the lips
sudhām
the nectar
svām
His own
mohinīm
bewildering
pāyayitvā
making drink
sumanasaḥ
flowers
iva
like
sadyaḥ
suddenly
tatyaje
He abandoned
asmān
us
bhavādṛk
like you
paricarati
serves
katham
why
tat
His
pāda-padmam
lotus feet
nu
I wonder
padmā
Lakṣmī, the goddess of fortune
hi api
indeed, because
bata
alas
hṛta
taken away
cetāḥ
her mind
hi
certainly
uttamaḥ-śloka
of Kṛṣṇa
jalpaiḥ
by the false speech

After making us drink the enchanting nectar of His lips only once, Kṛṣṇa suddenly abandoned us, just as you might quickly abandon some flowers. How is it, then, that Goddess Padmā willingly serves His lotus feet? Alas! The answer must certainly be that her mind has been stolen away by His deceitful words.